27 Şubat 1990 Salı

35.2.8 Mezarlıkta Yozlaşma

Diyelim yaşarken, aile mezarlığında kendinize bir
yer alıyorsunuz.

İlk heves renkli sardunyalar dikiyorsunuz.
Ama kış gelince sardunyalar çürüyor.
Üzülüyorsunuz.

Bakıcısı, “Osmanlı çimi dikelim” diyor.
Çünkü onlar yaz - kış diktiğiniz gibi duruyorlar.
Solmuyorlar. Kurumuyorlar.

Mevsimlerle uyum içinde olan Osmanlı çimi insanlarla
uyum içinde olamıyor.

Çünkü insanlar onları söküp götürüyor.

***
Hayvan barınağındaki köpekleri gecenin bir saatinde
salıveriyorlar. Ve mezarlığa doğru yönlendiriyorlar.

Herhalde nasıl olsa orada vicdanlı birileri vardır,
yiyecek bir şeyler verirler diye düşünüyorlar.

***
Köpek nereden bilsin o toprağın altında
günü gelince birinin yatacağını.

Şimdiden başlıyor toprağı eşelemeye.
Hatta def-i hâcetini yapmaya.

***
Yozlaşma her yerde var.
Mezarlıkta bile.

Yoksa demir kafes mi yaptırmalı.

Ne insanlar çimi çalsın, ne de köpekler işesin diye.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme