26 Ağustos 1990 Pazar

39.30 GİDERSEN

ben ağaçtım
bozkırın ortasında
bir başıma yaşayıp duruyordum
sabahlar akşamlar mevsimler
yaşamak böyle olur sanıyordum
böyle dalın dala değmesi
iki köke yağması yağmurların
başka yapraklara karışması yapraklarımın
bilmiyordum
ben
bozkır ortasında bir yalnız ağaç
yaşamak böyle olur sanıyordum

- sonra sen girdin hayatıma

bir gün bir can yeşerdi yanıbaşımda
bir de baktım kökü kök yaprağı yaprak
bir gün bir de baktım ki yanıbaşımda
yaşamak
artık dallarımıza yağıyor yağmurlar
toprağı güneşi bölüşüyoruz
akşamları gölgemiz karışıyor
güzün yapraklarımız
mesela rüzgar eserken geceleri
sesini duyuyorum yanıbaşımda
yahut o soğuk mevsimde uzun uzun
dallarını seyrediyorum
ne güzel tanrım ne güzel
yaşıyorum

- beraber yaşamayı öğretmeseydin

yalnızlığımı bilmeyecektim
bir tedirgin geliyor mevsimler şimdi
artık biliyorum her şeyi
yaşamak başka şeymiş meğerse
ama düşündükçe deliriyorum
ya gidersen
yapayalnız kalırsa gölgem
bozkırın ortasında
tek başıma açarsa çiçeklerim bahara

- ama

ama zaten biliyorum
sen gidersen çiçeklerim açmaz ki

***
Ne zaman bir yerden bir yere gitsem
özellikle ufuk çizgisinde
bir yalnız ağaç görsem
Erdoğan Ataker’in yazdığı
ve yıllardır ezberimde taşıdığım
yukarıdaki şiiri hatırlarım.

Gene gidiyorum.
bir yerden bir yere.
“Yalnız” ağaçları seyrede seyrede.
Bodrum’dan İstanbul’a.

31 Ekim 2010, Pazar.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder